56. SA VIDA MEA EST SIDIDA (Salmo 41)
Sa vida mea est sidida,
sidida ‘e Deus:
disizat su coro meu
s’abba ‘e sa vida.
Che chervu ismarinadu in sas campagnas
chi disitzat sididu una funtana:
s’anima mea ‘e Deus tenet gana,
chi li torret sa vida in sas intragnas.
Cando sa cara tua happo a mirare,
o Deus vivu, de vida pienu?
Dae custu coro istraccu chentz’alenu,
Deus meu, facheti acatare.
Sas lagrimas sun pane notte e die
chi mi mantenent sa chirca affannosa;
mi dimandat sa zente intzidiosa:
“In ube est Deus, in ube e chin chie?”.
Si m’erpilat su coro a s’ammentu
de cando avantzavo a primore
a sa domo bramada ‘e su Segnore,
cantende, in festa, giocundu e cuntentu.
Prite, anima mia, in sa tristesa
ti ch’istas sola e piena de piantu?
Torret s’ispera ‘e Deus e unu cantu
si peset de alabantzia e alligresa.
S’anima mea m’intendo atturdida,
m’a su sero ti pesso e a su manzanu
in monte, in serra, in badde o in pianu
sa presentzia de Deus non est perdida.