M’has bidu in su campu de sa vida onzi die
tribulende cun su ‘entu e cun su nie.
So andadu tzocchende pro pedire solu amore,
ma onzi gianna fit un’ateru dolore.

Abbaida e cunsagra, Deus meu, sa fadiga
cun sos fruttos de sa ‘ide e de s’ispiga;
donos de sa bonidade tua infinida,
alimentos pro nois d’eterna vida.

Ma tue chi sempre has caminadu affacc’a mie,
a sa manu m’has leadu die pro die.
Mancare non m’has fattu in sa banca ‘e domo mia
unu pane e su ‘inu ‘e s’allegria.

Abbaida e cunsagra, Deus meu, sa fadiga
cun sos fruttos de sa ‘ide e de s’ispiga;
donos de sa bonidade tua infinida,
alimentos pro nois d’eterna vida.