34. LAUDA DE S’ISCLAVAMENTU
Junt’a sa rughe penosa
estremas penas patende:
Stabat Mater Dolorosa
s’unicu fizu pianghende.
1. Pianghet cun pena e fastizu
cuddu Fizu lastimosu,
mirat su doradu lizu
maltrattadu e sambenosu,
su coro no hat reposu
dogni istante istat giamende.
2. Non lassat de lacrimare
cudda soberana dea,
cando istant pro l’isclavare
Josef’‘e Arimatea,
miren cudda cara fea
tantu afflitta e lastimosa.
3. O coro de diamante
e de brunzu forte tantu,
ch’in cussu matessi istante
non ti solvas in piantu,
non ti causat ispantu
su chi bides isclavende.
4. Mira su Fizu de Deu
chi pro riscattare a tie
l’han torradu tantu feu,
mortu ‘e frittu cale nie;
mira su chi notte e die
fatt’a tie istat cramende.
5. Mira cudda oscura mama
sola, afflitta, isconsolada,
brujende in d’una fiama
pro si bider desolada,
trista de me chi restada
so de penas agabbende.
6. Ojos mios, e comente
mirade cussu retrattu,
iscarnidu ti han fattu
a obbrobriu de sa zente,
mortu t’han sende innotzente
cussa zente imbidiosa.
7. Bido chi l’han coronadu
cussa testa de ispinas,
sos pes sacros e divinos
cun giaos t’han perforadu,
abertu ti han su costadu
cun sa lantza rigorosa.
8. Tue has fattu terra e chelu
cun totu su chi est criadu,
et issos sentza rezelu
ti hana mortu e inclavadu;
restadu ses desoladu
in cussa rughe pendende.
9. O trista de me, oscura,
chi no isco ue mi dare,
chie si dêt appenare
de li dare sepoltura;
pro s’umana criatura
cantas penas ses suffrende.
10. Chie cheret interrare
custu Fizu meu caru?
Chi ‘eo, sentza reparu,
sa vida depo impignare,
suggetta bos depo istare
dogni momentu servende.
Il popolo conosceva solo la prima quartina e la ripeteva cantando nei venerdì di quaresima ad ogni stazione della Via Crucis. Il testo che io ho riportato integralmente venne trovato da DON FRANCESCO TAMPONI nell’archivio Parrocchiale di Bulzi e risale al secolo XVIII.