32. SU PIANTU ’E MARIA
Cun tristura e agonia
s’hat fatt’unu mare ’e piantu,
portas cuddu Corpus Santu
in bratzos, mortu, Maria.
Pro ‘ider unu summariu
cun tanta pena ‘e dolore,
cun sa mente a su Calvariu,
sighi, tue, peccadore,
ue est mortu su Redentore,
de verdaderu Messia.
De s’Eternu Deu su Fizu
mira in sa rughe incravadu,
mira su divinu chizu
de ispinas coronadu
ei su corpus trapassadu
da una cudrele lantzia.
Fizu, comente mi lassas:
afflitta e disimparada!
Su coro tou trapassada
una cudrele lansada
e, pro Te, s’acuta ispada
trapassat s’anima mia.
Già mi trapassat s’urteddu,
sì, cun suma afflissione,
sende Tue pitzinneddu,
m’annuntziesit Simeone:
cust’est sa conclusione
de sa trista professia.
Fruttu ‘e su sinu meu,
ah! comente m’has trattadu!
Sende innotzente, Deu,
a morte t’han cundennadu,
pro un’anzenu peccadu
suffris s’orrenda agonia.
Sì, minore ti perdesi,
immensamente affligida,
pro tres dies ti chilchesi,
timende ‘e perder sa vida.
Giau chi, sentza ferida,
trapassat s’anima mia.
Ti salvesi pessighidu
dai Erode in Egittu,
pro t’‘idere derelittu
oe in sa rughe cunfittu.
Oh! de mama coro afflittu,
sentza peruna allegria!
Sentza Te, atera ‘orta,
comente deppo campare?
Innanti m’essera molta
pro non t’‘ider ispirare!
O puru morrer umpare,
prite non mi permittias?
Nicodemu, pro accunoltu,
isse l’hat disincravadu,
dendemilu in bratzos, mortu,
sambenosu e isfreguradu,
de ispinas coronadu
dai s’isbirraglia impìa.
Mamas chi fizos tenides,
a fizu meu amorosu
proite non pianghides
in biderlu lastimosu,
lagrimas sentza reposu,
fattendemi cumpagnia?
E cust’est s’ultimu onore
chi dad’in tanta amargura,
a fizu meu che Segnore,
portendel’in sepoltura!
Passentzia, in custa tristura,
su Padre Eternu mi diat.
Cun tristura e agonia
s‘hat fatt’unu mare ’e piantu,
portas cuddu Corpus Santu
in bratzos, mortu, Maria.
Il lamento funebre di Maria sul Cristo morto. Appartiene al genere tipicamente sardo dei Gosos soltanto per la struttura metrica, diversificandosi poi nella melodia. Su piantu ‘e maria di Berchidda ha una sua originalità musicale, che impedisce di considerarlo come uno dei tanti Gosos. Questo brano era eseguito dai cantori de sa Cunfraria il Venerdì Santo, durante la processione del Cristo morto dal luogo della deposizione fino al sepolcro, sempre all’interno della chiesa.